Zimno mi.
Ktoś przytuli?

Tak sobie myślę, że ONI nie zasługują na to, aby widzieli jak płaczę.
Nie poddam się, zrobię wszystko, aby być lepsza, a później najlepsza,
a wtedy w końcu się wyprowadzę i już nigdy, przenigdy nie przyjadę, nie odwiedzę ich, choćby tęsknili!
To będzie nauczka, za to wszystko co mi w tym życiu robią.

To wszystko jest jak kropla krwi, kropla zapłakanej krwi.

I remember golden days when all this was a mystery.

Edukuję się.
Uczę się na własnych błędach.
Potykam.
Wstaję.
Odbijam się od dna.
I kiedy myślę, że wszystko jest wspaniale,
Znów upadam.

A teraz?
Teraz wkurzam Ejsze, ona wkurza mnie.
Lubie się z nią droczyć.
Jest naprawdę sympatyczną dziewczyną.
Z mojej klasy.
Urocze :)

Powoli dopada mnie choroba.
Głupie dzielenie piciem.
Myślę.

Często cię spotykam, często cię widzę.

Mam nadzieję, że ten weekend okaże się nareszcie przepustką do świata tatuaży.

Perspektywa jutrzejszej matmy
i dwóch 'szmatologii', przeraża.
Biologii nie ma, co mnie bardzo smuci.

Powoli przekonuję się, że wybrałam nie ten profil co trzeba.
Szycie bardzo mnie interesuje,
ale jeszcze bardziej - biologia i chemia.

'Czy ten pan i pani są w sobie zakochani?'

Już w niedzielę pewien cud.
Buziak na dobranoc,
miła rzecz.

Dziś była matematyka,
mam nadzieję, że dobrą ocenę dostanę.
Jestem strasznie dobrej myśli,
że mimo wszystko przejdę,
choćby nie wiem co się działo.



''Jedno krótkie słowo, które czasem nigdy nie pada,
wokół tylko cisza, która trwa, skrycie dusi nas.
Wyjdź na wiatr i uwolnij od obaw swój wzrok,
połącz myśli by słowem rozjaśnić mój mrok, mrok ciszy. ''

Było świetnie.
Tylko z NIMI.
Ale zaczęłam się do tego przyzwyczajać.
Pogadane, pośmiane.
Lekcje opuszczone.
Wolność.
Poczułam się nagle szczęśliwa.
Skrowronki i te sprawy.
Z NIMI i z NIM.


A jeśli nastanie dzień,
w którym ludzie nawet nie zdążą się pożegnać,
a jeśli nastanie dzień,
by zacząć wszystko od nowa...
Co powiesz mi wtedy?
-Żegnaj.
To chyba wystarczy.

Zabójczo niełatwa droga,
muszę przez ciernie stąpać,
a los wcale nie pomaga,
zagarnia szczęście, w zamian, oddaje smutek.
A w głowie tylko jeden cytat.
Ten najważniejszy, z ulubionej książki.
Śni mi się po nocach,
staram się go wymazać, ale nie potrafię,
może to jakiś znak, którego nie chcę dostrzec.
A noc nadchodzi,
a ja znów sama w te gwiazdy spoglądam,
Powinnam coś z tym zrobić.
Ale nie chcę.
Idę spać. A na dobranoc,
znów te same słowa, kołysanka :
'Jeszcze się trudno uporać z pamięcią.
Choć wierne ślady zaraz za stopami
Odeszły w ciszę.
Trudno się wyrzec ostatniego słowa,
tak jak niełatwo zrezygnować z siebie. [...]'

To takie zabójczo niełatwe.