Jak pięknie jest żyć z tobą, ale bez ciebie.
Chwila zwątpienia, kłótnia z sercem.
Moment uśmiechu już minął.
Wschodziło słońce, lecz zaraz znikło.
Wyjaśniłam sobie wszystko.
Teraz już nawet wspomnienia za tobą nie płaczą,
nic już mi cię nie przypomina.
Nie chcę poznawać cię na nowo,
nie chcę podnosić smutnych oczu ku górze,
z obawą, że czeka mnie jeszcze coś gorszego.
Machina została włączona,
cieszącą głową pokiwała.
Wydała tysiąc aplausów na samą myśl,
że twoje ciało spaliło się na kolebce marzeń.
Życie nie będzie już takie samo,
lepszym krokiem iść będzie.
Jak pięknie jest śnić ciebie, ale bez ciebie.

Złudzeń nigdy za dużo, nigdy za mało.
Marionetką jesteś, robisz to na co pozwala Ci natura, zwana życiem.
Widzę to inaczej. Ty ślepo wierzysz, że wszystko przemija.

Los zbiera się w cierpliwość i ucieka.
Ma dosyć nagradzać kolejną śmiercią.
Wkracza przeznaczenie, ono to kocha.

Śmiej się śmiej, widok krwi i Ciebie dopadnie.
Zamknie Ci słowa, odbierze głos,
pozowoli patrzeć.

Umre sama.
Ty nadal tu zostaniesz.
Mogę Ci tylko obiecać, że stanę się Twoją nadzieją,
Twoim Aniołem Stróżem, który nie wierzy w Boga, ale w Ciebie owszem.
Stanę się wspomnieniem, natchnieniem i źródłem wiedzy Twej.

A potem nagle znikne, nie zostawię po sobie śladu cierpienia.
A moja dusza umilknie.
I nawet nie zauważysz, że odeszłam.
Bo miłość bywa naprawdę dziwna.



Powracam dopóki mylog znów nie odmówi mi posłuszeństwa.